Skip navigation.
Home

انقلاب اسلامی

نمونه هائی از نقض حقوق بهائیان در دوران انقلاب اسلامی

اشکوری: نظریه ولایت فقیه از اساس بی بنیاد است

در ادامه سلسله مصاحبه‌های سایت دانشجونیوز با فعالین سیاسی و اجتماعی به مناسبت سالگرد انقلاب ۱۳۵۷، گفتگویی با آقای حسن یوسفی اشکوری انجام شده است. در گفتگوهای پیشین نیز نظرات آقایان کاظم علمداری، مجید محمدی و پویا جهاندار را در مورد انقلاب ۱۳۵۷ و همچنین وضعیت فعلی کشور جویا شدیم.


جایگاه حقوقی- اجتماعی اقلیت‌های دینی در ایران

بهنام دارایی‌زاده، وکیل دادگستری

رژیم سیاسی ایران، رژیمی تئوکرات و دین‌سالار است. هم قانون اساسی جمهوری اسلامی (به مثابه سند تاسیس نظام) و هم مواضع و عملکرد رسمی و غیر‌ رسمی مسئولین کشور در طول بیش از سه دهه زمامداری، گویای چنین وضعیتی است. رفرمیست‌های رانده شده از حاکمیت نیز درنهایت از تعابیری به مانند «مردم‌سالاری دینی»، «اسلام رحمانی» و یا نظایر آن سخن می‌گویند (خاطرمان هست که در سال‌های پیش چگونه مفهوم پیچیده و پردامنه‌ای به مانند «جامعه‌ی مدنی» از سوی محمد خاتمی به مفهوم دینی «جامعه‌النبی» فروکاسته شد).

تبعیض دینی در قانون اساسی جمهوری اسلامی

با تبیین دکتر عبدالکریم لاهیجی که حکومت ایران یک الیگارشی دینی—فرقه ای است که در آن مفهوم شهروندی تابعی متغیر بنا بر باورهای دینی—فرقه ای هر شخص است، کاملا ً موافق هستم.[1] شخص باورمند به ولایت فقیه از حقوق شهروندی و حضور مدنی بیشتری به نسبت شخص معتقد به شیعۀ دوازده امامی برخوردار است ولی نه به اندازۀ باورمند به "ولایت مطلقۀ فقیه." گرچۀ همه ساکنان کشور "تابعیت" کشور را به گونه ای دارا هستند ولی حقوق شهروندی (و البته برخورداری آنان از حقوق بشر) با باورهای دینی و مذهبی شخص تغییر می کند.

محارب کیست و مجازاتش چیست؟

صدیقه وسمقی

شکنجه در جمهوری اسلامی

شکنجه‌های جسمی و روانی در دوران بازجویی، زندان، بهداری، دادگاه، پیش و به هنگام اعدام و تداوم آن پس از آزادی از زندان؛ شکنجه‌هایی که بر خانواده‌ی زندانیان اعمال می‌شد؛ گونه‌های شکنجه و...
در جمهوری اسلامی شکنجه در سه مرحله و به سه منظور انجام می‌گیرد:
۱- برای دست یابی به اطلاعات و تشکیل پرونده (اعتراف نزد بازجو و محافل قضایی رژیم)؛
۲- برای اعتراف به گناه و جرم در برابر جمع ( زندانیان، رادیو و تلویزیون، مطبوعات و دیگر رسانه‌‌های جمعی)؛

اقلیت های آئینی بویژه یارسانیان و بهائیان در ایران جمهوری اسلامی

دکتر گلمراد مرادی
مشاور خانواده و تحلیل گر مسایل سیاسی

متن سخنرانی در 15. کنفرانس جانبی شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد در ژنو روز 23 سپتامبر 2010 میلادی، حقوق ملی و اقلیتهای دینی در ایران

خانمها و آقایان محترم،

مدافعان حقوق انسانی،

گلدانه علی پور

خانم گلدانه علی پور در سال 1918 در یک خانواده ی مسلمان در قریه ی سادات محلّه ی مازندران ( اطراف ساری) متولّد شد. در حدود سال 1940 با جناب فتحعلی علی پور از احبّای کندس بن ازدواج نمود. این خانواده و دوستان به جهت دامداری در آن مناطق سکونت نموده، کم کم تشکیل روستا داده و بالاخره در اوان نقشه ی جهاد کبیر اکبر موفّق به تشکیل محفل مقدّس روحانی کندس بن گردیدند. خانم گلدانه در موقع ازدواج، بهائی نبودند امّا قلبی مملو از عشق و محبّت نسبت به همه ی اهل عالم داشتند و اطفال خود را تشویق به شرکت در کلاس های درس اخلاق می نمودند. فرزندان ایشان همگی ازدواج بهائی نمودند.

اقلیتی که حق دفن از دست رفتگانش را ندارد؛ گزارشی مستند از تاریخچه‌ تخریب قبرستان بهاییان ویلاشهر و نجف‌آباد اصفهان

ghabrestan_vilaShahr_NajafAbad_1 کمیته گزارشگران حقوق بشر - تخریب قبرستان‌ها و تعرض به اجساد بهاییان،‌ یکی از موارد عمده نقض حقوق این اقلیت در سی‌سال گذشته است. بنابر آموزه‌های دینی بهاییان، آنان باید اجساد از دست‌رفتگانشان را در محلی در نزدیکی مکان فوت دفن کنند و بنابراین در هر‌یک از شهرهای ایران که افرادی معتقد به این آیین زندگی می‌کنند باید محلی برای دفن اجساد خود در اختیار داشته باشند.

وقف زندگی برای خدمت: نمایه ای از زندگی هفت زندانی بهائی

ژنو سرويس خبرى جامعۀ جهانى بهائى ۱۲ فوريه ۲۰۰۹ (۲۴ بهمن ۱۳۸۷)

آنچه که ملاحظه میفرمائید خلاصه ای است از نمایۀ زندگی هفت رهبر بهائی که هم اکنون در زندان اوین بسر میبرند. شش نفر از آنان در تاریخ ۱۴ می ۲٠۰۸ (۲٥ اردیبهشت ۱۳۸۷) در منزل خود دستگیر شدند. هفتمین نفر، قبل از اعضای دیگر، و در تاریخ ٥ مارس ۲٠۰۸ (۱٥ اسفند ۱۳۸۶) در مشهد دستگیر شد.

نمایۀ زندگی این افراد نشان میدهد که همۀ آنها به نحوی گسترده به ایران زمین و به جامعۀ بهائی خدمت نمودند. در عین حال، همانند بسیاری دیگر از ایرانیان بهائی، آنان نیز کم و بیش، از آغاز جمهوری اسلامی در ایران در سال ۱٩۷٩ (۱۳٥۸)، مورد اذیت و آزار قرار گرفتند.

دستگیری این هفت نفر بهائی در این زمان، از این جهت که بعنوان «یاران ایران» (گروه هماهنگ کنندۀ امور جامعۀ بهائی) موقعیتِ رهبری جامعۀ بهائی در سطح ملی را بعهده داشتند، خطر ویژه ای برای آنان در بر دارد. تمامی نهادهای انتخابی و انتصابی بهائی حدود سی سال پیش، پس از انقلاب اسلامی، از طرف دولت ممنوع اعلام شد. با فقدان شورای رهبری ملی در ایران (بنام محفل روحانی ملی)، گروه «یاران ایران» با اطلاع کاملِ دولت ایران تشکیل شد و از آن زمان تا بحال بعنوان گروهی غیر رسمی برای هماهنگ کردن امور جامعۀ بهائیان ایران شروع به کار کرد. دولتهای متعددی که از آن زمان در ایران روی کار آمده اند، همگی از وجود «یاران ایران» آگاهی داشته اند؛ در حقیقت، طی این سالها، دولت ایران مرتباً با اعضای یاران ایران، و اغلب بطور غیر رسمی، در ارتباط بوده است.

جامعه‌ای در تنگنا: شرح مشقّات بهاییان شیراز

reportshiraz.jpg

محکوم کردن بیست و دو نفر از اعضای جامعه بهایی شیراز به‌مرگ در سال ۱۳۶۲ به‌دلیل امتناع از تکذیب دین‌شان منجر به‌بزرگترین اعدام جمعی بهاییان ایران بعد از انقلاب اسلامی ایران شد. بسیاری دیگر از اعضای این جامعه نیز زندانی و متحمل بدرفتاری شدند. جامعه‌ای در تنگنا نمایانگر رفتار اولیای امور در جمهوری اسلامی ایران نسبت به‌دیانت بهایی است. این گزارش همچنین عدم انعطاف و تحمل جمهوری اسلامی نسبت به‌دیانت بهایی را افشا می‌کند و به الام جامعه‌ای که تاکنون در تنگنا گذاشته شده است، چهره‌ای انسانی می‌بخشد.


برای دریافت فایل اصلی این گزارش از مرکز اسناد حقوق بشر ایران به آدرس ذیل مراجعه کنید

 

http://www.iranhrdc.org/httpdocs/farsi/reports.php

Syndicate content