Skip navigation.
Home

نگاشته ها

تو یاد مگیر (1)

دکتر بهروز ثابت

خبرهای ناخوشایند و نامیمونی از سرزمین ایران می‌رسد گویای آن که قوای حکومتی به منازل معلّمان، مدیران، و محصّلان مؤسّسۀ بهائی تحصیلات عالیه مهاجم شده‌اند و تعداد کثیری را به اسارت گرفته‌اند. آنها دست به مصادرۀ رایانه‌ها و اسناد و مدارک زده کلاس‌های درس و آزمایشگاه‌ها را مُهر و موم نموده‌اند. این قبیل اعمال کیفرخواستی علیه نفس تحصیل علم است؛ این اعمال تهدیدی برای حقوق انسانی جهت یادگیری است، و مستلزم عطف توجّه و عکس‌العملی مناسب از جانب جامعۀ جهانی ملل، سازمان‌های حقوق بشر و مؤسّسات تحصیلات عالیه است.

جوامع بین‌المللی و حقوق بشر کاملاً واقفند که از سنۀ 1979 که جمهوری اسلامی در ایران تأسیس شد، اقدامات شدید، سازمان یافته و هماهنگ شدۀ ایذایی علیه جامعۀ بهائی، که بزرگترین اقلّیت دینی این کشور است، ازدیاد یافت. مدیران منتخب جامعۀ مصیبت‌زده و مطیع قانون بازداشت، محبوس و شکنجه شدند. از سنۀ 1979 تا کنون، متجاوز از دویست تن از آنان، بدون ادنی جریان مناسب قانونی و بی آن که توجّهی به اجرای عدالت گردد، اعدام شده‌اند. اماکن مقدّسۀ بهائی تخریب شد و تشکیلاتی که به ادارۀ امور امریه مشغول بودند غیرقانونی اعلام شدند. قبرستان‌های بهائی در معرض هتک حرمت قرار گرفته تخریب شدند. بهائیان از مشاغل خود منفصل شدند و کلّیه محصّلین از حضور در مدارس عالی و دانشگاه‌ها ممنوع و محروم شدند.

نمی توانم درس نخوانم!

امید شاد
منبع : رادیو زمانه

سال ۱۳۵۷ مانند دیگر بهاییان ایران از محل کارم اخراج شدم. در سال ۱۳۵۸ نیز به همراه سایر دانشجویان بهایی از دانشگاه به علت بهایی بودن اخراج شدم. سال ۱۳۶۲ با همسر، خواهر و چندنفر از فامیل به خیل هزاران بهایی زندانی در سال‌های اول انقلاب پیوستم و سه‌سال زندانی شدم.

چندتن از عزیزان خانواده‌ام جزو بیش از ۲۰۰ نفری بودند که به دست جمهوری اسلامی ایران به جرم «بهایی بودن» شهید شدند. پس از آزادی از زندان و ورود به زندانِ بیرون، ده‌ها بار به اداره اطلاعات احضار و بازجویی‌های تکراری و ایذایی شدم.

کم‌کم فرزندانم بزرگ شدند و به سن ورود به تحصیلات دانشگاهی رسیدند. این همزمان شد با سالی که در زمان آقای خاتمی، پس از سال‌ها بهاییان توانستند در امتحان کنکور شرکت کنند، اما و اما به‌رغم رتبه‌های حتی تک‌رقمی هم، فرزندان من و دیگر بهاییان به دانشگاه راه نیافتند.

باورم نمی‌شد در فاصله سال‌های ۱۳۵۸ تا آن زمان، در ظرف ۲۵ سال دونسل از تحصیل محروم مانده باشیم! پدر و مادر و حالا فرزندان! چنان که همین الان هم باورم نمی‌شود: فرزندان چندین نفر از شهدا و زندانیان بهاییِ اول انقلاب، در همین پنج‌سال اخیر مانند والدین خود گوشه زندان باشند!

قدرت نمایی با دستگیری بهائیان

41592_4629571703_1875_n.jpg

فروغ مهرآور
منبع : روزآنلاین

روز ۱ خرداد ۱۳۸۹ شاهد دستگیری حدود ۳۰ نفر از همکاران مؤسسۀ آموزش عالی بهائی در ایران بودیم. اغلب دستگیرشدگان دارای درجات عالی تحصیلی در رشته های گوناگون مهندسی، پزشکی یا علوم انسانی هستند و بسیاری شان دانش آموختگان همین مؤسسه هستند که در سال ۱۳۶۶ به منظور رسیدگی به نیاز جوانان بهائی ایران به حق آموزش عالی تأسیس شده است. (۱) با اینکه حکومت هنوز به طور رسمی دربارۀ دستگیری های روز گذشته اظهار نظری نکرده، اما به گفتۀ فرزند یکی از دستگیر شدگان در برگۀ حکم صادره اتهام "اقدام علیه امنیت ملّی" عنوان شده است. (۲)

تلاش برای به زانو در آوردن یک جامعه

armin rahmani_thumb130_160.jpg

دوشنبه، ۰۲ خرداد ۱۳۹۰
آرمین رحمانی

برای نابودی یک ملت و جامعه کافیست توانایی اندیشیدن را از آن بگیریم. جامعه ای که نمی اندیشد محکوم به نیستی است. اندیشه وجه تمایز انسان با سایر موجودات است و این اندیشه کافیست تا حرکت ایجاد شود و جامعه ای از افسردگی ، خمودگی و انزوا بیرون آید. عجیب نیست که ستمگران ، جهت به نابودی کشاندن قشری، آنان را از ابزار تعقل دور کنند. این ابزار ، حضور موثر در جامعه ، تحصیل ، ارتباط با اندیشمندان ، ارتباط با رسانه ها و امثال اینها را در بر می گیرد.

در حال حاضر می توانیم جلوگیری از دست یافتن به بسیاری از این ابزار را در جامعه ی خود مشاهده کنیم. اندیشمندان جامعه ی ما پشت میله های زندان اند بدان معنا که خودشان از توانایی حرکت ممنوع اند و جامعه از اندیشه ی پویای آنها محروم است. از سوی دیگر فشار های حکومتی تلاش می کند تا جامعه را از ارتباط با رسانه ها از جمله اینترنت و به خصوص وب سایت های اجتماعی ، ماهواره ها ، اخبار آزاد و مانند اینها با انواع فیلترینگ دور نگاه دارد. در عین حال کوچکترین حرکتی که از نظر عوامل حکومتی تنشزا تشخیص داده شود سرکوب می گردد و اجازه ی حضور موثر و سازنده در جامعه و کمک به رفع نواقص و پیشرفت جامعه از آحاد اقشار سلب می گردد. اما داستان تحصیل ، داستان دیگری است.

Syndicate content