Skip navigation.
Home

مقالات و مباحث نظری

تو یاد مگیر (1)

ترجمه

 

دکتر بهروز ثابت

 

خبرهای ناخوشایند و نامیمونی از سرزمین ایران می‌رسد گویای آن که قوای حکومتی به منازل معلّمان، مدیران، و محصّلان مؤسّسۀ بهائی تحصیلات عالیه مهاجم شده‌اند و تعداد کثیری را به اسارت گرفته‌اند.  آنها دست به مصادرۀ رایانه‌ها و اسناد و مدارک زده کلاس‌های درس و آزمایشگاه‌ها را مُهر و موم نموده‌اند. این قبیل اعمال کیفرخواستی علیه نفس تحصیل علم است؛ این اعمال تهدیدی برای حقوق انسانی جهت یادگیری است، و مستلزم عطف توجّه و عکس‌العملی مناسب از جانب جامعۀ جهانی ملل، سازمان‌های حقوق بشر و مؤسّسات تحصیلات عالیه است.

جوامع بین‌المللی و حقوق بشر کاملاً واقفند که از سنۀ 1979 که جمهوری اسلامی در ایران تأسیس شد، اقدامات شدید، سازمان یافته و هماهنگ شدۀ ایذایی علیه جامعۀ بهائی، که بزرگترین اقلّیت دینی این کشور است، ازدیاد یافت.  مدیران منتخب جامعۀ مصیبت‌زده و مطیع قانون بازداشت، محبوس و شکنجه شدند.  از سنۀ 1979 تا کنون، متجاوز از دویست تن از آنان، بدون ادنی جریان مناسب قانونی و بی آن که توجّهی به اجرای عدالت گردد، اعدام شده‌اند.  اماکن مقدّسۀ بهائی تخریب شد و تشکیلاتی که به ادارۀ امور امریه مشغول بودند غیرقانونی اعلام شدند.  قبرستان‌های بهائی در معرض هتک حرمت قرار گرفته تخریب  شدند.  بهائیان از مشاغل خود منفصل شدند و کلّیه محصّلین از حضور در مدارس عالی و دانشگاه‌ها ممنوع و محروم شدند.

مدارک محرمانه از دستگاه داخلی حکومت

در حرکت به سوی آزادی مطبوعات

آزادی مطبوعات. چه درکی از این عبارت دارید؟ ابعاد آن را چطور ارزیابی می کنید؟ آیا آن را در مقیاس محلی تعریف می کنید یا ملی و یا بین المللی؟ از مفهوم آزادی در این عبارت چه برداشتی دارید؟ آیا باید مطبوعات منعکس کنندۀ افکار و نظرات تک تک افراد جامعه باشد؟ آیا وجود سطحی از کنترل دولتی را نیز بر آن مجاز می شمارید؟ جان باختن و زندانی و تبعید شدن روزنامه نگاران، آزادی مصاحبه با رسانه ها، اشاعۀ اکاذیب، تبلیغ علیه نظام، فیلتر کردن بعضی وبسایت ها و وبلاگ ها، کاهش سرعت و قطعی اینترنت، طراحی سیستم اینترنت ملّی و جدا شدن از سیستم اینترنت جهانی، پخش پارازیت روی تلویزیون های غیرموافق دولت، تشکیل انجمن های مستقل روزنامه نگاران، آموزش تخصصی روزنامه نگاری، صدور جواز برای رسانه های تازه، سرمایه گذاری دولتی در ایجاد مطبوعات مستقل، کدام یک از مصادیق آزادی مطبوعات است و کدام نیست؟ آیا فقط دولت ها می توانند آزادی مطبوعات را برقرار یا مختل کنند یا نیروهای مؤثر دیگری هم وجود دارند؟ مثلاً آیا روزنامه نگاران و شهروندان عادی می توانند خواسته یا ناخواسته دشمن آزادی مطبوعات باشند؟ اندیشیدن در این گونه پرسش ها ما را به درک بهتری از این مفهوم و کمک به برپاداشتن این اصل هدایت می کند.

به بهانه تعیین گزارشگر ویژه حقوق بشر برای ایران

مازیار مهدوی فر


سرانجام تلاش‌ لابی‌های جمهوری اسلامی در میان کشور‌های عضو شورای حقوق بشر‌ سازمان ملل ناکام ماند و اعضای این شورا با اکثریت مطلق، رای به محکومیت جمهوری اسلامی در این شورا داده و این محکومیت، منجر به تعیین گزارشگر ویژه برای ایران، جهت بررسی و گزارش موارد نقض حقوق بشر در جمهوری اسلامی از نزدیک خواهد شد.
این رای با موافقت ۲۲ کشور از میان ۴۷ کشور عضو شورای حقوق بشر به ثمر نشست. اگرچه در نخستین واکنش‌ها نسبت به این قطعنامه، سخنگوی دولت جمهوری اسلامی این تصمیم را سیاسی و تحت تاثیر نفوذ آمریکا دانست و رییس کمیسیون امنیت ملی نیز اعلام کرد که ایران نباید این تصمیم را بپذیرد و می‌بایست از ورود این گزارشگر ویژه به ایران ممانعت به عمل آورد اما طی ماه‌های گذشته جمهوری اسلامی تلاش‌های بسیاری برای جلب موافقت کشور‌های عضو شورا به خرج داد تا به هر قیمتی مانع رای موافق آن‌ها به این مصوبه شود. در این ارتباط می‌توان به سفر فرستاده ویژه احمدی نژاد به برزیل اشاره کرد که البته با رای موافق و مجدانه این کشور به قطعنامه، عملا ناکام ماند.
در اینجا قصد دارم اشاره‌ای به ماهیت شورای حقوق بشر سازمان ملل داشته باشم.

ضعیفه ی قوی

به قلم: شکوفه شادابی

وقتی که خبر قبولی ام را در رشته ی حقوق، به یکی از دوستانم دادم ، او بعد از تبریک با کف دستش محکم به پشتم زد و با تبسم و تاکید گفت:
" در پی حقوق از دست رفته ی ما زنها باشی ها ! "
لبخندی زدم و می گفتم: " خودتان خواستید و ندادند!؟"

متاسفانه ما عادت کرده ایم که اشتباهات خود را به گردن این یکی و آن یکی بیندازیم وعلت محدودیت هایی که در جامعه نصیب ما می شود را هرکسی را جز خودمان می دانیم. در حالیکه اگر کمی دقت کنیم، می بینیم که همه چیز از کوچکترین بنیان اجتماعی که همان خانواده است، آغاز می شود و هنجار ها و نا هنجاری های جامعه را می سازد و شاید عدم آگاهی از مفهوم حقیقی حق و وظیفه است که باعث می شود عده ای منکر تساوی حقوق زن و مرد شوند.

تبیین جامعه‌شناسانه اعدام در ملاء عام

رژه مرگ است که بيشتر هراس می‌افكند تا خود مرگ [۱]
سعيد راعی‌ ـ مرگ چیست و چه نسبتی با کشتن افراد و قتل ایشان دارد؟ کشتن افراد به بهانه‌ی مجازات، چه دلایلی دارد و چرا مجازات مرگ در ملاء عام و در حوزه‌ی عمومی صورت می‌گیرد؟ این‌ها سئوالاتی است که بسیاری به دنبال یافتن پاسخی برای آن‌ هستند. این نوشته سعی می‌کند به طرح مسأله« اعدام در ملاء عام» بپردازد و از منظری جامعه‌شناسانه تبیینی نظری از آن به دست دهد.

مقدمه:

زنان در يک انقلاب پيروز

نوال السعداوی، ترجمه از نروژی: نريمان رحيمی

مصر- قاهره

آنچه را در روزهای اخير در مصر و پيش از آن در تونس شاهد بوده ايم اثبات کننده ی وجود يک انقلاب مردمی است. من شخصا در خيابان بوده و حضور توده های مردم را تجربه کرده ام. پليس از مردم می خواهد که به اعتراضات شان پايان دهند اما مردم اين کار را نخواهند کرد. اولين خواسته ی آنها برکناری حسنی مبارک از قدرت است و دومين خواسته شان برکناری دولت مصر.

بنویس مادر، بخوان عاشق


شکوفه شادابی
پاهایش را محکم روی زمین می زد و صدای جیغ و گریه اش کلافه ام می کرد. آنقدر سرش را تکان داد و از خوردن داروی کلیه اش طفره رفت که عینک از چشمش افتاد و شیشه اش خرد شد. به شیشه های کف آشپزخانه نگاه کردم و یاد سمعکی افتادم که امروز دکتر برایش تجویز کرده بود. عینک روی چشمش کم بود، آنهم باید روی گوشش تحمل می کرد! انروز فهمیدم که مهمترین دلیلی که باعث می شد نتواند خوب حرف بزند این بود که خوب نمی شنید. از شدت ناراحتی دارو ها را روی میز کوبیدم، رفتم توی اتاق و در را محکم پشتم بستم. هق هق گریه ام بلند شد. داشتم خفه می شدم.

نیاز به ثبت تجارب بومی حقوق بشری در ایران

سلاخی فعالین حقوق بشر و زنان در ایران

فرید نواندیش

این روزها اخبار روز، صدور حکم های زندان چندین ساله برای فعالیّن حقوق بشر و حقوق زنان است. صدور حکم های زندان طولانی مدّت از یک سال تا 12 سال همگی نشانی دارد از عزم جزم جریان حاکم برای به حاشیه راندن حقوق بشر و دور کردن ذهن جامعه از گفتمان نوپای حقوق بشر و حقوق زنان در ایران .

فی الواقع آنچه که امروز در کشورایران اتفاق می افتد سلاخی فعالین حقوق بشر و حقوق زنان است. اینگونه انتقام جوئی از افراد فعال در این حوزه ها نشان از

جنسیت الگویی برای نظم بخشیدن به آگاهی

جودیت لاربر / ترجمه نریمان رحیمی

تفکیک جنسیتی در دانشگاه: از خبر تا واقعیت

دواچی

مدرسه فمنیستی : طرح تفکیک جنسیتی که بارها از سوی مقامات دولتی مطرح شده است در حال حاضر به یکی از مسائل پُر تنش در میان دهها مسئله دیگر ایران امروز مبدل گشته است . گرچه این مسئله بحث تازه ای نیست و به ویژه از دوران ریاست جمهوری آقای محمود احمدی نژاد این طرح بارها و به بهانه های مختلف مطرح شده؛ اما همواره با مخالفت شماری از دانشجویان و فعالان اجتماعی و حقوقی زنان همراه بوده است . با اینکه در بعضی از خبرگزاریها اعلام شده که دولت به دنبال تفکیک جنسیتی در دانشگاه ها نیست ، اما این ایده
Syndicate content