Skip navigation.
Home

بازی با جان زندانیان سیاسی در ایران از طریق بی توجهی به سلامتشان

هجدهم جولای 2016
عفو بین الملل
مقامات ایرانی با منتهای سنگدلی جان زندانیان عقیدتی و سیاسی کشور را با محروم ساختن آنان از خدمات مناسب پزشکی و درمانی به خطر می اندازند و با سلامتشان بازی می کنند. بنابر گزارش جدید عفو بین الملل که امروز منتشر شد، زندانیان در خطر مرگ، معلولیت های دائمی، یا دیگر آسیب های جدی و مادام العمر قرار دارند.
گزارش گروگانگیری سلامت:
بازداشتن بیرحمانه زندانیان در ایران از خدمات درمانی، تصویر غم انگیزی از شرایط زندانیان و سلامتشان در زندانهای ایران به دست می دهد. این گزارش شواهد قاطعی در دست دارد که نشان می دهند نظام قضایی، خصوصاً دادستانی و حتی مقامات زندان به نیت توهین، تحقیر، ارعاب یا تنبیه و گرفتن اعتراف یا وا داشتن به توبه عمداً و بی رحمانه دسترسی زندانیان را به امکانات درمانی و پزشکی محدود و ممنوع می کنند.
به گفته فیلیپ لوتر، مدیر برنامه عفو بین الملل خاور میانه و آفریقای شمالی: «گروگان گرفتن سلامت افراد امری عادی در زندان های ایران است.

مقامات جسورانه حقوق درمانی و پزشکی زندانیان را نادیده می گیرند. محروم ساختن زندانیان سیاسی از امکانات پزشکی کاملاً غیرانسانی و توجیه ناپذیر است.
دسترسی زندانی به پزشک و درمان حقی است که در قوانین جهانی و همچنین ایران لحاظ شده است. وقتی ممنوع کردن خدمات درمانی باعث رنج و درد او شود و اینکار تعمداً و به نیت گرفتن اعتراف و توبه یا برای ترساندن و تحقیرش باشد تعریفی جز شکنجه نخواهد داشت.»
محروم ساختن زندانیان سیاسی از امکانات پزشکی کاملاً غیرانسانی و توجیه ناپذیر است.

فیلیپ روتر، مدیر برنامه عفو بین الملل خاور میانه و آفریقای شمالی

گزارشی حاوی 18 مورد تکان دهنده و ناراحت کننده از موارد محرومیت از امکانات پزشکی و متعاقباً آسیب های جدی و مادام العمر احتمالی
زندانیانی در معرض سوء استفاده های هولناک
این گزارش تصویر هولناک و مشمئز کننده ای از دادستانی نظام قضایی ایران که مسوول تصمیم گیری در مورد بستری شدن زندانی در بیمارستان است نشان می دهد. دادستانی معمولاً اجازه انتقال زندانی بیمار را به بیمارستان حتی در صورت عدم امکان درمان در زندان نمی دهد و درخواست های مکرر بستری بیمار را علیرغم توصیه پزشکان رد می کند.
تحقیقات عفو بین الملل همچنین مشاهده کرد که در برخی موارد حتی مقامات زندان زندان حقوق پزشکی و درمانی زندانیان را نقض کرده و مستقیماً مسوول شکنجه و بدرفتاری با زندانی هستند. در برخی موارد، مقامات زندانی را از داروهایش محروم ساخته و یا با زدن دستبند و پابند در روند درمان اختلال ایجاد کرده و باعث کبودی دست و پا و ناراحتی زندانی و تحقیر و عذاب او شده اند.
اظهارات بعضی زندانیان در مصاحبه با عفو بین الملل می گوید که گاهی پزشکان زندان نیز با بی اهمیت جلوه دادن بیماری و تشخیص قاطعانه که بیماری زاییده ذهن خود بیمار است در آزار و شکنجه فرد سهیم بوده و به تجویز مسکن و آرامبخش برای بیماری های گاه خطرناک بسنده کرده اند.
گزارش همچنین بیان می دارد که زنان زندانی سیاسی، دست کم در زندان اوین تهران، جایی که کارکنان درمانگاهش را مردان تشکیل می دهند، با محدودیت های مضاعفی روبرو هستند. در بسیاری موارد زنان زندانی از خدمات اورژانسی و آزمایش و درمان بی بهره مانده اند زیرا معاینه شدن توسط پزشک مرد ممنوع و نامناسب تشخیص داده شده است. زنان همچنین آماج توهین و تحقیر و فحاشی به بهانه کوتاهی در رعایت قوانین سخت و خشک حجاب هستند.

سبعیت و سنگدلی مقامات ایرانی خصوصاً دادستانی در برخورد با موارد بیماری در زندان
فیلیپ لوتر: «مقامات ایرانی و خصوصاً دادستانی در برخورد با مساله بیماری در زندان با سنگدلی و بی رحمی رفتار کرده و جان و سلامت زندانی را به بازی می گیرند که باعث صدمات دائمی و وسیعی برای جسم و جان افراد می شود.
ایران باید فوراً به روند منع زندانی از امکانات پزشکی بعنوان تنبیه و اعمال فشار پایان دهد و اطمینان دهد که تمام افراد در زندان به مراقبت های درمانی مورد نیاز بدون تبعیض دسترسی دارند.»
جلوگیری از درمان، راهی برای گرفتن اعتراف
زینب جلیلیان، زندانی زن کرد که به اتهام عضویت در اپوزوسیون کرد، به حبس ابد محکوم شده و در زندان به سر می برد در خطر نابینایی قرار دارد زیرا همواره از درمان محروم بوده است. خانواده اش بر این باورند که این آسیب در حین بازجویی بوجود آمده است. سر زینب مرتباً توسط بازجو به دیوار کوبیده شده و شکستگی جمجمه و خونریزی داخلی به بینایی صدمه زده است. زینب به عمل جراحی فوری روی چشمهایش نیاز دارد ولی مقامات از موافقت با بستری وی در بیمارستان خودداری می کنند. از طرف اطلاعات به او گفته شده در صورت اعتراف می تواند از امکانات درمان استفاده کند.
دنیز جلیلیان، خواهر زینب می گوید به زینب گفته اند اگر اعتراف کند هم از حکمش کاسته خواهد شد و هم او را به بیمارستان خواهند فرستاد.
زینب جلیلیان
فیلیپ لوتر معتقد است: «مشروط ساختن دسترسی به پزشک و درمان به منظور گرفتن توبه یا اعتراف نه تنها یک سوءاستفاده شرم آور از شرایط بحرانی سلامت زندانی است بلکه آشکارا نقض قانون منع شکنجه و بدرفتاری بشمار می رود.»

منع دسترسی زندانی به متخصص و درمان بموقع خارج از زندان
امید کوکبی، زندانی عقیدتی و فیزیکدان 33 ساله، در حال گذراندن محکومیت ده ساله خود به جرم امتناع از فعالیت در برنامه های نظامی ایران است. وی اکنون 5 سال است که از بیماری کلیوی رنج می برد ولی مقامات مرتباً درخواست او را برای پزشک و درمان رد کرده اند. در آپریل 2016، بیماری وی سرطان پیشرفته کلیه تشخیص داده شد و به ناچار کلیه راستش را با عمل جراحی اورژانسی خارج کردند.
یکی از اعضای خانواده اش می گوید: «مدت ها بود که منتظر اجازه انتقال به بیمارستان بود ولی مقامات موافقت نمی کردند. پزشکان زندان حتی معاینه اش نکردند و فقط مسکن تجویز می کردند.»
اخیراً نیز عکسی از امید کوکبی، مربوط به مورد بستری در 2015، در حالیکه به تخت بیمارستان غل و زنجیر شده، ، منتشر شد که سر و صدای زیادی به همراه داشت.
امید کوکبی، دانشمند ایرانی، به تختش در بیمارستان زنجیر می شود.
افشین سهراب زاده، زندانی سیاسی کرد، محکوم به 25 سال حبس
او نیز مکرراً از درمان های تخصصی محروم شد و در نهایت سرطان روده به خونریزی های شدید روده و معده منجر گشت. مقامات آزادی موقت او را برای درمان مشروط به وثیقه های سنگین قرار دادند. افشین بوضوح اینچنین مورد تهدید قرار گرفت که: «اگر نمی توانی وثیقه را بپردازی مشکلی نیست. جنازه ات را می فرستیم سردخانه برای پدر و مادرت که آنجا تحویلت بگیرند.»
در 25 جون 2016، سرانجام افشین سهراب زاده برای مدت معینی اجازه خروج از زندان را برای درمانش گرفت ولی متاسفانه از پس هزینه های درمان بر نیامد زیرا وزارت اطلاعات مدارک شناسایی ملی اش را توقیف کرده و اونتوانست از کمک هزینه های دولتی بهره برد.

عفیف نعیمی
عفیف نعیمی، زندانی عقیدتی، یکی از هفت رهبر جامعه بهایی که به 10 سال زندان محکوم شده است مورد بحرانی دیگری است. او از اختلال شدید لخته شدن خون رنج می برد که نیاز به مراقبت های ویژه دارد و اگر به موقع رسیدگی نشود حتی خطر مرگ تهدیدش می کند. پزشکان جندین بار شرایطش را نامناسب برای زندانی بودن تشخیص داده اند اما دادستانی همچنان اجازه خروج موقتش برای درمان را نمی دهد. او در حبس خونریزی های مکرر را تجربه کرده و از هوش رفته که باعث بستری شدنش در بیمارستان شده است.
اعتصاب غذا
بسیاری از زندانیان سیاسی که از بیماری رنج می برند به این نتیجه می رسند که با اعتصاب غذا مقامات را تحت فشار گذاشته و مجبور به موافقت با برقراری امکانات درمانی کنند. معمولاً اعتصاب غذا با بی توجهی مقامات مواجه می شود، اما در برخی موارد مسوولان در نهایت اجازه خروج موقت را به منظور درمان به زندانی داده ولی ساکت ننشسته و زندانی را مجبور به ترک زودهنگام درمان و بازگشت به حبس می کنند.
همچنین اتفاق افتاده که زندانی بخاطر اعتصاب غذا تنبیه شده است. علیرضا رسولی، زندانی عقیدتی که به سه سال و نیم حبس محکوم شده و مشغول سپری کردن حکمش است به سه سال اضافه نیز محکوم شد زیرا اعتصاب غذایش را تبلیغ علیه نظام و به خطر انداختن امنیت ملی جلوه دادند. او از درد استخوان در ناحیه پا رنج می برد که به علت عدم رسیدگی بیماری وخیم تر شده و قدرت حرکت را از او گرفته است. اگر همین حالا خارج از زندان تحت عمل جراحی قرار نگیرد دچار صدمات شدید و دائمی از ناحیه مفصل خواهد شد.

سازمان عفو بین الملل بدینوسیله مقامات ایرانی را به رعایت قوانینی که به آن متعهدند همچون موافقت با درمان زندانیان و در دسترس قرار دادن امکانات پزشکی فرامیخواند. مسوولان موظفند دادستانی و دیگر مقامات – حتی کادر درمان – را نظارت کرده و کسانی را که عمداً در کار درمان اختلال ایجاد می کنند شناسایی کنند.

ترجمه از سایت آگاهی

متن انگلیسی این خبر را در این لینک مطالعه کنید:
https://www.amnesty.org/en/latest/news/2016/07/iran-is-putting-political...

زنان زندانی

ر بسیاری موارد زنان زندانی از خدمات اورژانسی و آزمایش و درمان بی بهره مانده اند زیرا معاینه شدن توسط پزشک مرد ممنوع و نامناسب تشخیص داده شده است. زنان همچنین آماج توهین و تحقیر و فحاشی به بهانه کوتاهی در رعایت قوانین سخت و خشک حجاب هستند.

نوعی شکنجه است

«گروگان گرفتن سلامت افراد امری عادی در زندان های ایران است.

مقامات جسورانه حقوق درمانی و پزشکی زندانیان را نادیده می گیرند. محروم ساختن زندانیان سیاسی از امکانات پزشکی کاملاً غیرانسانی و توجیه ناپذیر است.
دسترسی زندانی به پزشک و درمان حقی است که در قوانین جهانی و همچنین ایران لحاظ شده است. وقتی ممنوع کردن خدمات درمانی باعث رنج و درد او شود و اینکار تعمداً و به نیت گرفتن اعتراف و توبه یا برای ترساندن و تحقیرش باشد تعریفی جز شکنجه نخواهد داشت.»

سوء استفاده دادستانی

«مشروط ساختن دسترسی به پزشک و درمان به منظور گرفتن توبه یا اعتراف نه تنها یک سوءاستفاده شرم آور از شرایط بحرانی سلامت زندانی است بلکه آشکارا نقض قانون منع شکنجه و بدرفتاری بشمار می رود.»

همکاری برخی از پزشکان زندان با دادستانی

اظهارات بعضی زندانیان در مصاحبه با عفو بین الملل می گوید که گاهی پزشکان زندان نیز با بی اهمیت جلوه دادن بیماری و تشخیص قاطعانه که بیماری زاییده ذهن خود بیمار است در آزار و شکنجه فرد سهیم بوده و به تجویز مسکن و آرامبخش برای بیماری های گاه خطرناک بسنده کرده اند.

سبعیت دادستانی

«مقامات ایرانی و خصوصاً دادستانی در برخورد با مساله بیماری در زندان با سنگدلی و بی رحمی رفتار کرده و جان و سلامت زندانی را به بازی می گیرند که باعث صدمات دائمی و وسیعی برای جسم و جان افراد می شود.
ایران باید فوراً به روند منع زندانی از امکانات پزشکی بعنوان تنبیه و اعمال فشار پایان دهد و اطمینان دهد که تمام افراد در زندان به مراقبت های درمانی مورد نیاز بدون تبعیض دسترسی دارند.»

Post new comment

The content of this field is kept private and will not be shown publicly.
  • Web page addresses and e-mail addresses turn into links automatically.
  • Allowed HTML tags: <a> <em> <strong> <cite> <code> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd>
  • Lines and paragraphs break automatically.

More information about formatting options